Η ΓΛΥΚΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΥΠΟ/ πρώην Λουκά

To 2021, ένιωσα την ανάγκη να υιοθετήσω το πρώτο δικό μου σκυλί που θα αναλάμβανα εξολοκλήρου όλη του την ευθύνη, μαζί με τον σύντροφο μου. Αρχικά, έψαχνα ένα μαύρο σκυλί καθώς γνώριζα ότι λόγω χαζών προκαταλήψεων, είναι τα τελευταία που υιοθετούνται, σε σημείο που δυστυχώς και οι περισσότερες φιλοζωικές να μην τα αναρτούνε γιατί ξέρουν ότι θα πάει άσκοπα η ανάρτηση αφού δεν τα θέλει κανείς. Πέραν του χρώματος λοιπόν, είχαμε αποφασίσει με τον σύντροφο μου επίσης από πριν ότι θέλουμε το σκυλί μας να μην είναι ούτε πολύ μικρόσωμο κι ούτε κουτάβι , γιατί θα έπρεπε να μπορεί να μένει μόνο του τις ώρες που θα ήμασταν στη δουλειά (τα κουτάβια ως γνωστών, έχουν πολύ ενέργεια και όρεξη για εξερεύνηση πράγμα που δεν θα ταίριαζε σε αυτή τη φάση της ζωής μου). Μετά από αρκετό ψάξιμο και πολλές απογοητεύσεις βρήκα τη Βρούβα Φάρμα, και αυτόν που θα γινότανε ο σκύλος της καρδιάς μου. Δε μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου ότι ένα τόσο όμορφο σκυλί (μίξη Βέλγικου ποιμενικού με Μαλινουά όπως μας είπε αργότερα ο κτηνίατρος), είχε αφεθεί και δεν ήθελε κανείς άλλος να του ανοίξει την καρδιά του σε εκείνον. «Αν υιοθετήσεις αυτό το σκυλί, θα κάνεις ακόμα μεγαλύτερο καλό γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη περίπτωση να βρει σπίτι. Είσαι η μόνη του σωτηρία», μου είπε η Αλεξία που διαχειρίζεται την Φάρμα. Δε το ήξερα ακόμα, μα στη συνέχεια θα γινόταν κι αυτός η δική μου.

Η ιστορία του με συγκλόνισε. Τον είχαν βρει πριν περίπου 2 χρόνια σκελετωμένο στον δρόμο να ψάχνει να φάει. Μια κοπέλα από τη φιλοζωική τον είδε αλλά δεν μπορούσε να τον πάρει μαζί, καθώς είχαν ήδη εξαντλήσει τις θέσεις του καταφυγίου. Μπήκε με δάκρυα στο αμάξι έτοιμη να φύγει, κι ο μικρός άρχισε να ακολουθεί το αυτοκίνητο , τρέχοντας με ότι δύναμη του είχε απομείνει, παλεύοντας για τη ζωή του. Ευτυχώς για εμάς, δεν άντεξε κι η κοπέλα επίσης, και τον πήρε μαζί της. Πρέπει να ήταν γύρω στα 4-5 χρονών και όπως μου είπε η Αλεξία όταν τη ρώτησα για τον χαρακτήρα του: «κοιτάζει κάθε άνθρωπό που τον πλησιάζει στα μάτια, σαν να τον ρωτάει ‘άραγε, είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, που θα περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας μαζί’» ; Εκεί κατάλαβα ότι αυτό το σκυλί περίμενε εμένα.

Το μόνο μου άγχος πλέον ήταν αν θα καταφέρει να μένει μόνος του σπίτι, τις ώρες που θα πρέπει να λείπω.

-Κι αν δεν τα καταφέρουμε Αλεξία, τότε τι γίνεται;

-Αν δεν καταφέρει να προσαρμοστεί μετά από έναν μήνα, τότε μου τον επιστρέφεις πίσω.

-Με τι καρδιά θα το κάνω αυτό; Ακούγεται πολύ βάρβαρο!

-Θα τον έχεις βοηθήσει ακόμα κι έτσι, αφού θα του έχεις δώσει την πρώτη του εμπειρία σε σπίτι. Θα του είναι πιο εύκολο να προσαρμοστεί αν υιοθετηθεί μετά.

Για καλή μου τύχη, η Αλεξία ήταν τόσο βοηθητική που έπαιξε τον πιο βασικό ρόλο για να πετύχει αυτή η υιοθεσία.

Συμφώνησα λοιπόν, κι αμέσως κανονίσαμε να πάρουν το καράβι άπο την Αίγινα που έμεναν και να τους συναντήσω και τους δύο για πρώτη φορά στο λιμάνι του Πειραιά. Ο Λούπο αν και τρομαγμένος από το ταξίδι , νομίζω κατάλαβε ότι ήμουν εκεί για να ξεκινήσει μια ευτυχισμένη ζωή μαζί μου. Η Αλεξία , μου τον έδωσε κι αφού του έβαλα το καινούργιο του λουρί, με ακολούθησε και φύγαμε παρέα σα να γνωριζόμασταν χρόνια. Με εμπιστεύτηκε ακόμα και να τον βάλω στο αυτοκίνητο, κι έτσι φτάσαμε γρήγορα σπίτι , εγώ ενθουσιασμένη με αυτό το πανέμορφο σκυλί δίπλα μου. Πρώτη στάση κάναμε την ίδια μέρα σε ένα pet shop για να τον πλύνουν πριν φτάσουμε σπίτι. Θυμάμαι να λέω στα παιδιά ότι δεν ήξερα αν θα καθόταν στο πλύσιμο ή αν θα τους δάγκωνε καθώς μόλις τον είχα πάρει. Η καλή του φύση όμως φαινόταν ήδη και παρότι φοβόταν, έδινε φιλάκια στο παιδί που τον έπλενε! Γυρίσαμε σπίτι, όπου εκεί άρχισα να παρατηρώ ότι το σκυλί δεν μπορούσε να ξαπλώσει να ξεκουραστεί που σημαίνει ότι προσπαθούσε να συνηθίσει το νέο του περιβάλλον . Επίσης όλες οι βόλτες που κάναμε εκείνη την μέρα κατέληξαν να είναι σκέτη απογοήτευση καθώς το πλασματάκι μου ήταν τόσο τρομαγμένο, που δεν ήθελε να αφήσει μυρωδιά, έτσι δεν έκανε καθόλου τσίσα του παραμόνο στο σπίτι όπου πρέπει να του έφυγαν όταν πέσαμε για ύπνο πια , μιας και δεν ξαναούρησε ποτέ μέσα από τότε. Φυσικά δεν τον μαλώσαμε, συνεχίζαμε τις προσπάθειες κάθε 2 ώρες με τις βόλτες, πιέζοντας τον ακόμα και στην ουροδόχο κύστη για να αναγκαστεί να ενεργηθεί. Η πρώτη έβδομάδα λοιπόν ήταν φυσιολογικά δύσκολη , και θα πρέπει να έχετε όλοι στο μυαλό σας ότι ο πρώτος μήνας που παίρνουμε ένα νέο ζωάκι είναι πάντα ο πιο δύσκολος λόγω προσαρμογής, χρειάζεται υπομονή και κατανόηση. Μην κρίνετε τον χαρακτήρα του πριν περάσει περίοδος προσαρμογης. Έπρεπε να του μάθουμε να κατεβαίνει σκάλες καθώς τις έτρεμε(αργότερα τον μάθαμε μέχρι και τις κυλιόμενες). Φοβόταν το μπαλκόνι(αργότερα το λάτρεψε). Του έκανε εντύπωση η τηλεόραση, δεν είχε ξανά δει ποτέ μάλλον!

 Καθώς ζούσαμε μαζί, παρατηρούσα ότι πρέπει να είχε περάσει δύσκολα στο παρελθόν καθώς κάποια πράγματα τον τρόμαζαν αναπάντεχα πολύ. Αν σήκωνα ένα μαξιλάρι πχ για να το ξεσκονίσω, πεταγόταν μακρυά σαν να νόμιζε ότι επρόκειτο να τον χτυπήσω. Το ίδιο έκανε αν τίναζα μια σακούλα ή σε οποιαδήποτε κίνηση μου με απότομη καθοδική πορεία. ο απόλυτος πανικός ερχόταν όταν πηγαίναμε κοντά σε κάδο σκουπιδιών στη βόλτα . Επίσης αν ύψωνα την φωνή μου, ουρούσε πάνω του από τον φόβο του(αργότερα το ξεπέρασε όμως κι αυτό). Ήταν ξεκάθαρο ότι το σκυλί είχε τραύματα προηγούμενης κακοποίησης. Η μετάβαση από έναν περιορισμένο χώρο στο καταφύγιο, σε ένα σπίτι γεμάτο λιχουδιές και μυρωδιές του ήταν πολύ απότομη. Μια Κυριακή, έφυγα για δύο ώρες από το σπίτι και γυρνώντας αντίκρισα το απόλυτο χάος. Ο Λουπο , είχε φάει ότι είχε βρει μπροστά του από φαγητό, μπισκότα.. μέχρι κλειστές παγίδες κατσαρίδας βρήκε κ κατάπιε (12 για την ακρίβεια, πάνω από τον πάγκο της κουζίνας). Τον άρπαξα κ φύγαμε για τον κτηνίατρο για να κάνει εμετική ένεση. Μου πήρε άλλη μια φορά να κάνει το ίδιο πράγμα για να καταλάβω ότι το φταίξιμο είναι δικό μου και ότι χρειαζόταν να τον περιορίσω σε ένα μεγάλο crate όταν λείπουμε μέχρι να προσαρμοστεί, για να μην κινδυνέψει η ζωή του. Ο Λουπο ένιωθε πολύ πιο ήρεμος στο crate χωρίς εμάς, καθώς μπορούσε να ξαπλώνει κ να κοιμάται όσο ήθελε, χωρίς να μπαίνει σε κάποιον περαιτέρω πειρασμό.

Συνειδητοποιείς σε τέτοιες στιγμές, ότι όταν κάνει αταξία ένα σκυλί, είναι μάλλον επειδή δεν έχεις καταλάβει κάποια του ανάγκη σωστά. Αρχίσαμε να χτίζουμε ένα πρόγραμμα πιο σταθερό για εκείνον, με τις ώρες που έτρωγε κάθε μέρα συγκεκριμένες καθώς και με τις βόλτες του. Η μαμά έκανε την αρχή και του έμαθε να παίζει. Δεν ήξερε τι έπρεπε να κάνει με τα παιχνίδια , μάλλον δεν τον είχε ξαναπαίξει κανείς στη ζωή του πριν από εμάς. Ολα αυτά τον βοήθησαν πολύ να ηρεμήσει και μετά από λίγο καιρό δε χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουμε ποτέ ξανά το crate.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μέρα που με αγκάλιασε ^^ . Ήμασταν στον καναπέ, κι απλώς έβαλε τη μουριτσα του και το χεράκι του πάνω μου ξεφυσώντας ανακουφισμένος. Αυτή η στιγμή ήταν που ηρέμησα κι εγώ, κι ένιωσα ότι αγαπηθήκαμε για πάντα. Από τότε περνούσαμε μόνο όμορφα. Ετσι, άρχισα να τον παίρνω μαζί και στην δουλειά κάθε μέρα καθώς και σχεδόν σε κάθε ταξίδι. Ζήσαμε μια πολύ ευτυχισμένη ζωή, γεμάτη αγάπη, πολλή χαρά, ταξίδια, χάδια. Οταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά στη ζωή μου και τον κοιτούσα να τρέχει ευτυχισμενος, σκεφτόμουν ότι τουλάχιστον αυτό το έκανα σωστά. Του βγάλαμε διαβατήριο και τον πήραμε με καράβι μαζί Ιταλία όπου περάσαμε φανταστικά. Ζήσαμε περιπέτειες κάνοντας μαζί rafting (πίστα για μωρά φυσικά). Στην αρχή φοβόταν τη θάλασσα, αλλά επειδή μας εμπιστευόταν τόσο πολύ, όταν του δείξαμε ότι δε χρειάζεται να φοβάται , την αγάπησε τρομερά κι αυτός και καταφέραμε ακόμα να παίζουμε μες στο νερό είτε τρέχοντας είτε με την αγαπημένη του μπαλίτσα. Απο τις καλύτερες διακοπές που έκανα στη ζωή μου, τις έκανα είτε μόνη μου μαζί του , είτε και με τον σύντροφο μου είτε και τους γονείς μου όλοι μαζί , σαν οικογένεια .Κάθε φορά που τον κοιτούσα, ένιωθα την καρδιά μου να μεγαλώνει από αγάπη. Όλος ο κόσμος τον λάτρευε γιατί ήταν ο καλύτερος σκύλος του κόσμου. Καλός με όλους και με όλα τα πλάσματα, ευγενικός, και πάντα προσπαθούσε να σε καταλάβει. Ηταν πολύ καλός και με τα παιδάκια, κι έτσι έγινε το πρώτο σκυλί που ήρθαν σε επαφή πολλά παιδιά. γονείς λέγανε στα παιδάκια τους τα βράδια ιστορίες για τον Λουπο γιατί ήταν τόσο καλόκαρδο σκυλάκι. Δεν γινόταν να γνωρίσει κάνεις τον Λουπο και να μην τον αγαπήσει. Κοιτούσε με εκτίμηση στα μάτια και μόνο που υπήρχε δίπλα σου. Φτάσαμε σε σημείο να καταλαβαινόμαστε μόνο κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο. Το πιο όμορφο πράγμα όταν έχεις στην οικογένεια σου ένα ζωάκι, είναι ότι γεμίζεις αγάπη, και γίνεσαι μόνο καλύτερος άνθρωπος. Όπως λέει κι η γιαγιά μου, τα ζωάκια μας μαθαίνουν πράγματα και μας δίνουν μαθήματα ζωής. Εμείς σίγουρα γίναμε καλύτεροι άνθρωποι μαζί του.

Εύχομαι η ιστορία μας να εμπνεύσει έστω κι έναν άνθρωπο να υιοθετήσει ένα μαύρο σκυλάκι και να δει την ζωή του να μεταμορφώνεται τόσο όμορφα όσο κι η δική μας.